Vlaai en verhalen in een Venlose klas

De schoolbanken van De Reünie staan dit seizoen voor het eerst niet meer in onze studio, maar op de plek waar het ooit echt gebeurde: in hun oude schoolklas. Vertel. Magazine keek een dag mee tijdens opnames op het Valuascollege in Venlo.

De zon prikt in je ogen deze zaterdagochtend. Op de Hogeweg, aan de rand van het centrum van Venlo, sluiten Duitse kooptoeristen zich op hun gemak aan in een steeds langer wordende file naar de parkeergarage. Enkele tientallen meters verderop ligt het statige Valuascollege, een gebouw van het type oude klooster, met een enorm nieuwbouwdeel erachter verscholen. In de ontvangstruimte is het stil, de koffiecorner is donker. Dat verandert als je verder loopt. Eenmaal twee trappen op leiden aan elkaar gebonden zwarte kabels en aanzwellend geroezemoes je via kisten, kratjes en statieven

naar de geïmproviseerde studio waar deze aflevering van De Reünie wordt opgenomen. In het oude gedeelte van het gebouw, waar vwo-leerlingen in 1978 ook al rondliepen.

Paters
Want over die scholieren gaat deze aflevering: klasgenoten uit 3vwo die eind jaren 70 doorbrachten op wat toen nog het Thomascollege heette. Bekende oud-leerlingen van die school zijn onder anderen Chriet Titulaer, Chantal Janzen en Geert Wilders. Vandaag draait het echter om de verhalen en herinneringen die Beppie, Bram en veertien andere klasgenoten delen met presentatrice Anita Witzier en de kijkers.

Anita was er als een van de eersten vandaag. Ze komt even na half elf de visagieruimte uitgelopen. Haar en kleding tot in de puntjes gestyled, hakken die tikken op de oude terrazzovloer van de gang waar ooit voornamelijk paters doorheen liepen. Het is Anita’s tweede Reünie-seizoen, het programma loopt inmiddels 12 seizoenen. Voor het eerst wordt het dit seizoen op locatie opgenomen.

‘Op locatie filmen was ons ideaal’, vertelt de presentatrice. ‘Daarnaast maken we dit seizoen ook van tevoren opnames op school met een paar van de oud-leerlingen.

Daarin halen we alvast herinneringen op. Met de locatie als achtergrond kunnen we het heel beeldend maken. De verhalen worden meer invoelbaar, tastbaarder.’

Lees verder in Vertel. magazine