Ik voel me bevrijd

'Het hoge woord moest eruit, hoe heftig ook'.

Nurlela en haar moeder Miny uit Eindelijk Thuis kijken terug op de bijzondere reis naar Indonesië die zij samen maakten. ‘We kunnen ons verdriet nu met elkaar delen.’

Nurlela (40) reageerde op een oproep voor het destijds nieuwe tv-programma Eindelijk Thuis. Zij was heel nieuwsgierig naar haar geboorteland Indonesië, waar ook haar geliefde adoptievader Alfred vandaan kwam. Sinds zijn overlijden was Nurlela zichzelf kwijt en had
ze hevige confrontaties met haar moeder Miny (71). De twee reisden samen naar Indonesië, waar Nurlela Miny confronteerde met de pijnlijke kwestie die al jaren tussen hen in hing.

Nurlela: ‘Ik verweet mijn moeder dat mijn vader was doodgegaan. Hij pleegde zelfmoord toen ik 25 jaar was en in mijn ogen was dat haar schuld. Mijn moeder ging bij hem weg en hij kon dat niet verkroppen. Zijn daad kwam onverwacht, ik was er kapot van. Papa en ik waren twee handen op één buik, we deden alles samen. Als adoptie- kind voelde ik me dubbel in de steek gelaten: eerst door mijn biologische moeder die mij afstond en vervolgens door mijn adoptievader. Hij kwam zelf ook uit Indonesië, hij voelde als mijn wortels, mijn houvast.’

Dierbaar
Miny: ‘Ik ging destijds bij Alfred weg, omdat de commu- nicatie vastliep en ik geen hekel aan hem wilde krijgen. We zagen elkaar drie keer per week, in mijn beleving ging dat prima. Ook al wilde ik niet bij hem terugkomen, hij bleef mij dierbaar. Ik vond het vreselijk toen hij overleed.’
Nurlela: ‘Ik kon er met mama niet over praten. Mijn verdriet was te intens. Bovendien was ik bang om haar te kwetsen en kwijt te raken. Nadat mijn relatie was uitgegaan, ging ik tijdelijk terug bij mama wonen met mijn zoontje van twee. Dat was geen succes, we hadden constant ruzie.’
Miny: ‘Ik had borstkanker en mocht niets doen in huis, maar Nurlela stak geen hand uit.’
Nurlela: ‘Ik verwaarloosde jou, ik was alleen met mezelf bezig. Ik zat gigantisch met mezelf in de knoop.’
Miny: ‘De gemoederen liepen hoog op. Ten slotte heb ik je het huis uit gezet. Het was tijd dat je op eigen benen ging staan.’
Miny: ‘We zaten allebei op een eilandje en konden elkaar niet bereiken. Behalve verdrietig was ik ook vreselijk kwaad op Alfred. Wie laat zijn kind nou zo in de steek?’
Nurlela: ‘Ik dacht: als mam bij hem was gebleven, had mijn vader nog geleefd. In Indonesië moest ik dat aan haar vertellen. Dat vond ik heel spannend. Stel dat ze woedend werd en naar huis zou gaan... Maar het hoge woord moest eruit, hoe heftig ook. Nadat ik had verteld wat mij al veertien jaar dwarszat, begon het keihard te regenen. En mama liep weg.’

Lees verder in Vertel.